AMSTERDAM – Frankrijk is voor een verbod op de export van blauwvintonijn, maar wil dat de maatregel pas over achttien maanden ingaat. Dat heeft de Franse minister van ecologie, Jean-Louis Borloo, woensdag gezegd.

Het voorstel voor het verbod werd gedaan door Monaco, het buurland van Frankrijk, en zal in maart worden besproken op een bijeenkomst in Qatar waar de Conventie voor de Internationale Handel in Bedreigde Soorten (CITES) wordt besproken.

In het voorstel staat dat de Atlantische blauwvintonijn op een lijst onder appendix 1 van de conventie moet worden gezet.

Dit betekent dat de vis alleen voor consumptie in de landen van de Europese Unie mag worden gevangen. Milieuactivisten zeggen dat hierdoor de vangst aanzienlijk zal worden verminderd, omdat export naar Japan daardoor verboden wordt.

De Franse minister van landbouw en visserij, Bruno le Maire, zei dat het uitstel van het verbod met achttien maanden nodig is, omdat wetenschappers de tijd moeten krijgen om de kwestie te bekijken en de mogelijkheden van vangst op kleine schaal te inventariseren.

Frankrijk wil eveneens dat de Europese Unie subsidie verleent aan vissers die door het verbod getroffen worden.

Het aantal blauwvintonijnen is sinds 1957 met bijna 75 procent gedaald. Natuurbeschermers zeggen dat de vis met uitsterven wordt bedreigd.

Mijn verveelde oog viel zojuist op dit nieuwsbericht van nu.nl en straalde van geluk. Afgelopen dinsdag, tijdens een diner met zalm en rijst, heb ik namelijk, tot waarschijnlijk groot ongenoegen van mijn geliefde kater, mij voorgenomen om alsmede vlees, geen vis meer te consumeren. Mensen vonden het dikwijls hypocriet wanneer ik vertelde wel vis te eten, maar geen vlees, en werden enorm verrast van het openen van hun eigen denkwereld, waarvan zij zo vaak worden afgesloten dankzij Jamba reclames en New Kids kreten. Geen vlees? Hoe kan dat?

Maar mijzelf kennende, deert het mij bijzonder weinig wat “mensen vinden”. Het deert mij niet. Vissen daarentegen, deren mij wel.
Steeds meer eigenlijk, totdat ik de knoop doorhakte en besloot dat zelfs de duurzame vangst mijn vriezer niet meer in komt. Mijn kat weet het nog niet. Maar ergens, tussen de apathische tikken van een oude kater door, zal hij het wel weten. Hij heeft nooit een hap vlees gezien. Maar geen zorgen hoor, met de kattenkaasknabbels van Whiskas geniet ook hij van zijn oude dag. Er valt altijd overal wel een mouw aan te passen.

Nog even iets wat ik fascinerend vind: Frankrijk heeft een Minister van Ecologie. En hij heet Jean-Louis Borloo. Dat is toch geweldig? En wat hebben wij? Inderdaad. Geen Minister van Ecologie. Wij hebben wel een Minister van Milieu. Milieu, inderdaad. Die minister zorgt er jaarlijks voor dat er overal netjes papier wordt geprikt in de parken en dat je een boete krijgt voor wildplassen. Ode aan Frankrijk!